jongeren@home 07.00 uur ’s morgens: de wekker loopt af. Weer een nieuwe dag! De douche doet deugd in je voorverwarmde badkamer. En dan kan je kiezen: een boterham met choco of toast met kaas. Of hou je het bij yoghurt? Kiezen is een luxe… ook in België! Want als je geboren wordt in een gezin dat slecht behuisd is, dat geen inkomen heeft, waar je als kind onvoldoende kansen kan krijgen, heb je geen keuze. Waarschijnlijk voor de rest van je leven… In ons land leven er 700.000 Belgen zonder die keuze, in armoede. Een ander cijfer spreekt van 1.200.000 Belgen die bestaansonzeker zijn. Het gaat hier over mensen die in de loop van hun leven in armoede terecht komen: langdurig werklozen, alleenstaande ouders met kinderen, oudere mensen met een te klein pensioen, mensen met een handicap, vluchtelingen... Hun inkomen is te klein om te kunnen leven in welzijn. Als die bestaansonzekerheid blijft duren, wordt dit vaak gevolgd door problemen op allerlei vlakken: huisvesting, tewerkstelling, gezondheid, onderwijs, schulden… Uiteindelijk hebben deze mensen geen middelen meer om voor zichzelf en hun kinderen een toekomst uit te bouwen. Het leven wordt een overleven. De voortdurende bekommernis over de toekomst en de harde realiteit van iedere dag, zorgen voor gevoelens van onzekerheid en stress. Het verdriet en de pijn is groot. Mensen lijden als gevolg van hun uitsluiting. Relaties komen zwaar onder druk of breken af. Frustraties stapelen zich op. Het basisgevoel van ‘er te mogen zijn’ ontbreekt. Nergens hebben ze ervaren wat het betekent om respect te krijgen, gewoon om wie je bent. Mensen die in armoede leven, voelen zich voortdurend afgeschreven en tekort gedaan. Wonen in een warm en veilig nest en het gevecht om geliefd te worden, vormen vaak de belangrijkste drijfveer doorheen hun leven. Mensen in probleemsituaties zoeken de anonimiteit op. Armoede in België is een grotendeels verborgen probleem. Wie zelf in armoede leeft, komt er niet graag mee naar buiten. Wie niet in armoede leeft, is zich nauwelijks van het probleem bewust of kijkt er liever om heen. Het is een schrijnende vaststelling dat we er, ondanks al onze welvaart, niet in slagen om iedereen de kans te geven op een menswaardig bestaan. En het blijft een uitdaging om dit onrecht te blijven bestrijden!
_______________________________________________________________________ Getuigenis: Jonge vader Op mijn zeventiende ben ik het thuis afgetrapt. Ik ging samenwonen met een jonge vriendin die snel zwanger werd. Onder druk van haar ouders moest mijn lief een abortus laten uitvoeren. Daarna ben ik naar huis teruggekeerd. Ik vond werk aan boord van een tanker, één van de grootste Belgische binnenvaartschepen. Het was zwaar, vuil en ongezond werk, maar ik verdiende ongeveer 2.250 euro per maand. Daarvan hield ik slechts 125 euro zelf. De rest droeg ik thuis af. Een jaar later maakte ik kennis met Isabelle, een gehuwde vrouw van achtentwintig jaar met twee kinderen. Ik was toen achttien. Ma was fel gekant tegen mijn relatie met Isabelle en omdat ik weigerde er een punt achter te zetten, vloog ik buiten. Ik ben dan bij mijn vriendin ingetrokken. In het begin waren we heel gelukkig samen. Isabelle werd zwanger van mijn oudste zoon Davy. Twee jaar later werd mijn tweede zoon Wesley geboren. Ik werkte toen over de grens als pijpfitter. Ik werd behoorlijk goed betaald en ik vond het wel vreemd dat er twee weken nadat mijn loon was gestort al geen geld meer over was om vlees te kopen. Mijn loon werd maandelijks op Isabelles bankrekening gestort. Dat vond ik toen vanzelfsprekend. Ik was niet vertrouwd met de moeilijke wereld van bankpapieren en formulieren en ik was blij dat Isabelle zich dat allemaal aantrok. Isabelle was officieel nog steeds gehuwd. Haar ex-man stuurde al zijn rekeningen naar ons door waarna Isabelle alles netjes met mijn inkomen betaalde. Tijdens haar tweede zwangerschap pestte ze me moedwillig door te beweren dat ik niet de vader van het kind kon zijn. Het werd te veel voor mij. Ik heb Isabelle verlaten en ben een tijdje op mezelf gaan wonen. Meteen na de geboorte weigerde Isabelle het kind te aanvaarden. Ik heb de kleine Wesley bij mij in huis genomen en een maand lang voor hem gezorgd. Dat kon Isabelle ook niet verdragen. Uiteindelijk heeft ze de kleintjes bij me weggehaald. Ik heb Wesley en Davy nooit meer mogen zien. Isabelle is hertrouwd en mijn zonen zijn geadopteerd door haar tweede man. Mijn jongens zijn nu achttien en vijftien jaar. Met Wesley heb ik sinds kort weer voorzichtig contact. We sms’en en mailen elkaar regelmatig. Mijn leven is een kluwen van ineengestrengelde relaties. Ik besef dat dit voor een buitenstaander allemaal heel ingewikkeld overkomt. Zeven kinderen uit drie relaties. Een abortus, de dood van een zoontje , zware financiële problemen en talloze verhuizingen maken de chaos compleet. Getuigenis opgetekend door Bart Demyttenaere in ‘In vrije val. Armoede in België.’ _______________________________________________________________________ Interessante site-adressen: Jongeren
Info - Links van vzw’s die jongeren als doelpubliek hebben op de website van de jongerenplaneet Jongeren en
Relaties - Informatie over relaties met je vrienden, familie, partner, van samenwonen, trouwen tot rouwen Gezinsgids - Tips, informatie, adressen Kind en Gezin - advies en medische begeleiding voor jonge ouders en kinderen Jeugdwerknet
- dé plek op het internet waar jeugdwerkers elkaar treffen
|
